دهه اول بهمن و نيمههاي دوم محرم است، هنوز لباس تيره بر تن داريم ولي شور بهمن در سر. هميشه از حادثه عاشورا از مظلوميت امام حسين (ع) شنيدهايم و دلاوريهاي حضرت عباس و استقامت زينب كبري (س)، اما اين بار از بعدي ديگر به اين واقعه مينگريم.
حسين (ع) كشتي نجات امت اسلام، نوه پيامبر بزرگوار بود. پيامبري كه با جهالت عرب جنگيد و همه جا فرياد زد: بهترين بنياد نزد خدا خانواده است. امام حسين (ع) نيز از كودكي نزد ايشان بودند و از ايشان الگو ميگرفتند. شايد به همين خاطر است كه در اين حادثه عظيم و تاريخي خانواده امام (ع) همپاي ايشان رشادتها آفريدند.
اكثراً نام دانشجوي شهيد «سيدحسين علمالهدي» را شنيدهايم. او در خانواده مبارزي پرورش يافت. مادرش دلير زني بود كه زماني كه فوت كرد روزنامهها اين خبر را منعكس كردند. خانوادهاش با طاغوت مبارزه كردند و او با رژيم بعثي عراق؛ و در آخر نيز مانند مولايش زماني كه 72 تن يارانش پر كشيدند او نيز شربت شهادت را با لبان از عطش خشكيده نوشيد و به درگاه الهي پر كشيد.
برخي مفسران جنگ تحميلي ايران را به واقعه كربلا مانند ميكنند. جنگ ايرانِ تنها در مقابل عراقي كه دنيا پشت سرش بود. جنگ حق و باطل و پيروزي خون بر شمشير.
جبهه ايران پر بود از دلاورمرداني كه چون همت و باكري و زينالدين كه نامشان رعشه بر اندام دشمن ميانداخت در حالي كه عكس كودكانشان را در جيب داشتند و هميشه دلتنگشان بودند.
در اينجا به قسمتي از وصيتنامه محمدتقي قوي دل توجه كنيد:
پاره دلم محمدصادق! فرزندم، با خدا باش و براي رضاي خدا كار كن. اگر اسلام احتياج به كمك داشت همچون بابايت اسلحه به دوش بگير و از اسلام دفاع كن تا شهيد شوي و پيش بابا بيايي!
دخترم، ناز دلم! بابايت الان مهمان خداست و هميشه براي سعادت مادرت، محمدصادق و تو دعا ميكند. خوب نمازت را ياد بگير و هميشه با خدا باش. همسرم! سعي كن خلاء مهر پدري را در دل بچهها پر كني تا غبار يتيمي بر سر و صورت آنها ننشيند. مردن حق است و چه بهتر كه در راه خدا باشد، ولي پس از من بايد صبر تو، همچون زينب كبري (ع) دو چندان شود.
جبهه بهمن شير 15/11/1364
خانواده براي همه كشورها يك نهاد مهم محسوب ميشود چون كوچكترين، ابتداييترين و مؤثرترين گروه جامعه است. جنگ 33 روزه لبنان افكار را به عقب برد، تقريباً سه دهه پيش جنگ ايران با رژيم غاصب عراق. لبنان نيز مانند ايران علياكبرها و عباسهاي زيادي از دست داد.
در اينجا قسمتي از وصيتنامه شهيد حسن علي ابراهيم از مسؤولان حزبا.. را با هم ميخوانيم:
سلام به خانواده محبوبم، راهنما و مرشد عزيزم، پدر، به كسي كه دائماً در تلاش بود تا زندگي دنيوي سعادتمندانهاي براي من تأمين كند ... اما تو اي مادر مهربانم! هميشه لحظاتي كه براي رفتن از خانه و حركت به سوي جبل عامل آماده ميشوم تو مقابلم ميايستادي. مادرم! مرا ببخش. انشاءا... خداوند در روز قيامت رو سفيدت گرداند. فرزندانم و عزيزانم! هر چند كه الان به خاطر كمي سن اين سخنان را نميفهميد ولي در آينده نه چندان دور، هنگامي كه بزرگتر شديد، تاريخ با شما از عدهاي از مردان شجاع و دلير سخن خواهد گفت كه راهبان شب و شيران روز بودند. هماكنون قلبهايتان آتش خواهد گرفت و به خاطر غيبت ظاهريام، فقدان چيزي را احساس خواهيد كرد؛ ولي بدانيد اي محبوبين من وقتي بزرگ شديد و حقيقت جهاد و شهادت را شناختيد احساس سعادت و خوشبختي ميكنيد. با كسب اجازه از سيد حسن نصرا... اسلحهام را به فرزندم بدهيد.
اگر كمي مطالب را با دقت بيشتري بخوانيم پي خواهيم برد كه چرا در حال حاضر تهاجم فرهنگي بيشترين تلاش خود را براي انهدام خانواده اسلامي به كار گرفته است. باشد تا با شناخت وظايف خود در خانواده و جامعه با تشكيل خانواده سالم و نمونه قلب مولايمان امام زمان را خشنود گردانيم. الهي آمين
فاطمه صوفيدلگرم
منبع:روزنامه هگمتانه
